KOÜ hazırlık nerede? Bir yolculuğun ilk sabahında başlayan kayboluş
Kayseri’de sabahlar hep biraz sert başlar. Soğuk camlara vuran ışık, içeriye sızarken bile insanın uykusunu tam alamadığı bir his bırakır. O sabah da öyleydi. Ama o gün sıradan bir sabah değildi. Bavulum hazırdı, defterim çantamdaydı ve içimde tuhaf bir karışım vardı: heyecan, korku ve “acaba doğru yere mi gidiyorum?” sorusu.
Otobüs bileti elimdeydi. Kocaeli Üniversitesi… daha önce sadece internetten baktığım, haritalarda büyütüp küçülttüğüm bir isimdi. Ama en çok aklımda dönen tek bir cümle vardı: KOÜ hazırlık nerede?
Bu soru, basit bir yer arayışından çok daha fazlasıydı. Sanki hayatımın yeni bir kapısını açacak anahtarı yanlış kapıya sokmaktan korkuyordum.
KOÜ hazırlık nerede? sorusuyla başlayan uzun otobüs yolculuğu
Otobüs Kayseri Otogarı’ndan çıkarken içimde garip bir sessizlik vardı. Yan koltukta oturan yaşlı amca sürekli dua ediyordu. Ben ise defterime bir şeyler karalamaya çalışıyordum ama elim titriyordu.
“KOÜ hazırlık nerede?” diye kendi kendime defalarca sordum. Sanki bu sorunun cevabını bulursam her şey düzene girecekmiş gibi hissediyordum.
Pencereden dışarı baktığımda şehirler değişiyor, insanlar değişiyor ama içimdeki belirsizlik aynı kalıyordu. İstanbul’a yaklaştıkça kalbim daha hızlı atmaya başladı. Çünkü biliyordum ki Kocaeli artık çok yakındı.
Ama asıl mesele şuydu: Ben nereye gidiyordum? Hazırlık sınıfı nerede? Kampüs mü, şehir mi, yurt mu?
İçimde büyüyen kaygı ve küçük bir umut
Defterime şunu yazmıştım o sırada:
“Eğer KOÜ hazırlık nerede sorusunun cevabını bulamazsam, sanki kaybolacağım.”
Bugün geriye dönüp baktığımda bu cümle biraz dramatik geliyor ama o an için gerçekten öyle hissediyordum. Çünkü hayatımda ilk kez evden bu kadar uzaklaşıyordum.
Bir yanım “her şey yoluna girecek” diyordu. Diğer yanım ise sessizce “ya hiçbir şey düşündüğün gibi olmazsa?” diye fısıldıyordu.
KOÜ hazırlık nerede? Umuttepe’ye çıkan ilk yanlış yol
Kocaeli’ye vardığımda hava griydi. Yağmur ince ince yağmaya başlamıştı. Otogardan çıktığım an telefonumun internetini açtım ve ilk yazdığım şey yine aynıydı: KOÜ hazırlık nerede?
Haritada bir yer işaretleniyordu: Umuttepe.
Ama ben o an bunun ne kadar büyük bir kampüs olduğunu bilmiyordum. Bir minibüse bindim ve şoföre sadece şunu söyledim: “Kocaeli Üniversitesi hazırlık.”
Şoför kısa bir bakış attı:
“Umuttepe’ye gideceksin.”
O an içimde bir rahatlama oldu. Ama bu rahatlama kısa sürdü. Çünkü kampüse yaklaştıkça yol uzuyor, şehir geride kalıyor ve ben daha da yalnızlaşıyordum.
KOÜ hazırlık nerede? diye sorarken kendimi başka bir dünyada bulmam
Umuttepe’ye vardığımda rüzgar sertti. Kampüs dev gibiydi. İnsanlar bir yerlere yetişmeye çalışıyor, ellerinde çantalar, yüzlerinde bir telaş vardı.
Ben ise sadece duruyordum.
“KOÜ hazırlık nerede?” diye sormaya çekiniyordum artık. Çünkü herkes sanki nerede olduğunu biliyormuş gibi görünüyordu.
Bir öğrenciye yaklaştım. Sesim biraz titrek çıktı:
“Hazırlık sınıfı nerede?”
Gülümsedi.
“Yabancı Diller Yüksekokulu o tarafta.”
O an anladım ki ben sadece bir yer aramıyordum. Ben bir başlangıç arıyordum.
İlk yalnızlık hissi
Bavulum ağırlaşmıştı. Sanki sadece eşyalar değil, içimdeki korkular da taşınmaz hale gelmişti.
Kendi kendime şunu söyledim:
“Demek ki KOÜ hazırlık nerede sorusunun cevabı sadece bir bina değilmiş.”
O an biraz kırıldım. Çünkü ben her şeyin net, kolay ve hızlı olmasını beklemiştim. Ama hayat öyle değildi.
KOÜ hazırlık nerede? sorusunun içinde kaybolan ilk gün
Hazırlık binasını bulduğumda gün neredeyse bitmek üzereydi. İçeri girdiğimde kalabalık bir koridor vardı. İnsanlar konuşuyor, gülüyor, bazıları heyecanlıydı.
Ben ise sadece duvara yaslandım.
Defterimi açtım ve yazdım:
“Bugün KOÜ hazırlık nerede diye sordum. Cevabını buldum ama içimdeki kaybolmuşluk bitmedi.”
Çünkü mesele yer değilmiş. Mesele benim içimdeki yön duygusuymuş.
Yeni insanlar, yabancı sesler ve içimdeki sessizlik
Bir grup öğrenciyle tanıştım. Farklı şehirlerden gelmişlerdi. İstanbul, İzmir, Trabzon…
Herkes bir şey anlatıyordu ama ben çoğunu sadece dinliyordum.
Bir ara biri bana sordu:
“Sen neden bu kadar sessizsin?”
Cevap veremedim.
Çünkü içimden geçen tek şey şuydu: “KOÜ hazırlık nerede sorusunu hâlâ tam çözemedim.”
Ama bunu söyleyemedim.
İlk gece ve gerçek farkındalık
Yurt odasına yerleştiğimde pencereyi açtım. Dışarıda ışıklar vardı ama Kayseri’nin sessizliği yoktu.
O an anladım ki:
Ben sadece bir şehre gelmemiştim. Ben kendi içimde yeni bir versiyonuma gelmiştim.
Defterime son cümleyi yazdım o gece:
“KOÜ hazırlık nerede diye sormak, aslında nerede olduğumu değil, kim olduğumu öğrenmekmiş.”
KOÜ hazırlık nerede? sorusunun zamanla değişmesi
Günler geçtikçe kampüsü ezberledim. Yollar, binalar, kantinler…
Artık kimseye sormuyordum.
Ama içimdeki soru değişmişti:
“Ben gerçekten nereye aitim?”
Hazırlık sınıfına her sabah giderken artık kaybolmuyordum ama içimde yeni sorular büyüyordu.
Umut ve hayal kırıklığının aynı anda var olması
Bazen dersler kolay geliyordu, bazen zor. Bazen arkadaşlıklar kuruyordum, bazen yalnız hissediyordum.
Bir gün defterime şunu yazdım:
“KOÜ hazırlık nerede diye sormak istemiyorum artık. Ama bazen yine de kayboluyorum.”
Bu cümle beni biraz rahatlattı. Çünkü kaybolmanın da bir parça normal olduğunu anlamaya başlamıştım.
İçsel büyüme ve fark etmeden değişmek
Aylar sonra fark ettim ki artık yol sormuyordum. İnsanlara daha rahat konuşuyordum. Kampüste yürürken başımı eğmiyordum.
Ama en önemlisi, içimdeki korku azalmıştı.
KOÜ hazırlık nerede? sorusunun geride bıraktığı iz
Şimdi geriye dönüp baktığımda, o ilk günkü ben ile bugünkü ben arasında büyük bir fark var.
O gün sadece bir yer arıyordum. Bugün ise kendimi bulmaya çalışıyorum.
Ve garip olan şu ki, o soruyu hâlâ hatırlıyorum:
KOÜ hazırlık nerede?
Ama artık cevabı haritada değil.
O cevap, yürüdüğüm yolların içinde, tanıdığım insanların sesinde, kaybolduğum ama yeniden bulduğum anlarda saklı.
İlginizi Çekebilecek İçerik: Koçtaş kerpeten fiyatları ne kadar ?